Τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν τίποτα παραπάνω αυτό που δικαιούται κάθε άνθρωπος: να ζουν με αξιοπρέπεια, αποδοχή και σεβασμό. Δεν επιδιώκουν να γίνει η ζωή τους ευκολότερη από λύπηση ή χάρη. Θέλουν απλώς να τους δοθεί η ευκαιρία να είναι ισότιμοι μέλη της κοινωνίας, να ζουν, να εργάζονται και να ονειρεύονται χωρίς εμπόδια και διακρίσεις.
Αυτό που ζητούν είναι η πραγματική ισότητα – όχι μόνο στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Να έχουν πρόσβαση σε όσα χρειάζονται για να προχωρήσουν: στις υποδομές, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην καθημερινότητα. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή είναι δικαίωμά τους.
Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται μια κοινωνία που βλέπει πέρα από τις ετικέτες, που σέβεται τη μοναδικότητα του καθενός. Μια κοινωνία που δεν κάνει διακρίσεις, αλλά δημιουργεί ευκαιρίες για όλους. Μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται ότι όλοι, με τον δικό μας τρόπο, είμαστε πολύτιμοι και μπορούμε να συνεισφέρουμε.
Υ.Γ. Και να μην ξεχνάμε ότι όλοι μας είμαστε εν δυνάμει άτομα με αναπηρία..